บทที่ 7 บทที่ 7
ญดารินทร์ไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง นอกจากเจ๊แมนเพื่อนซี้ ที่ถึงกับขำจนตัวงอ ขณะที่ญดารินทร์ค้อนเพื่อนประหลับประเหลือก
“แกนั่นแหละ ทำนมปลอมให้ฉัน...อลังการเวอร์วังขนาดนั้นอะ พอเค้าแกะมาเหลือจี๊ดเดียว...ก็ขำเลย...ขำ...ขำแบบนอนขำอะ ฮือๆ ฉันอายมาก...ฉันก็เลยวิ่งหนีมา...ก็ดีเหมือนกันนะ เกือบไปแล้วนะอีเจ๊”
“เกือบ เกือบอะไรอะ” แมนทำตาแพรวพราว เขาช่วยญดารินทร์ด้วยการไปติดต่อโรงแรมที่เพื่อนไปทำงานพิเศษว่ามีคนฝากกระเป๋าไว้ไหม? ปรากฏว่า มีคนฝากโทรศัพท์ กระเป๋าเงินของญดารินทร์ไว้ แต่...กระเป๋าที่ญดารินทร์ยืมอรนุชมา...ทางประชาสัมพันธ์โรงแรมบอกว่า ทางแขกไม่ได้ฝากไว้...มันทำให้เธอต้องมานั่งเครียดในตอนนี้
“เกือบ...เอ่อ...” หน้าแดงไปหมด เมื่อนึกถึงเรื่องระหว่างเธอและท่านประธานหนุ่ม ก็ถ้าไอ้เจ้าก้อนถุงเท้านั่นไม่หลุดมา เธอก็คงเอวัง...ไปแล้วแน่ๆ
“แนะ...” เจ๊แมนหัวเราะคิกคัก จินตนาการตามเพื่อนแล้วก็บังเกิดความฟินอย่างหนักมาก “เป็นฉันนะ ปล้ำไปแล้วล่ะแก แก นั่นท่านประธานหนุ่มเลยนะ โอ๊ย...”
“ถึงเค้าจะหล่อ จะจูบดี แต่ก็ไม่ได้แปลว่า ฉันจะยอมเค้านะอีเจ๊แมน”
“แหม...เป็นอีเจ๊แมนหน่อยไม่ได้” แล้วเจ๊แมนก็ทำหน้าเชิดๆ เริดๆ แล้วยืดอกส่ายนมล่ำๆ ไปด้วย “ถึงฉันจะไม่ได้เกิดมาเพียบพร้อม แต่ไม่มีใครมาจูบเจ๊แมนแล้วจะเดินจากไปได้ง่ายๆ จะต้องเยเย่ปาปูริเก้เจ๊จนต้องร้องขอชีวิตก่อน”
“อีเจ๊ อีบ้า” ญดารินทร์หัวเราะออกมาในที่สุด ก็หายเครียดไปนิดหนึ่ง เธอย่นจมูกน้อยๆ ตาก็มองกระดาษโน้ตเล็กๆ นั่น...เขาฝากไว้ให้กับเธอ
ติดต่อกลับมานะ
เบอร์โทรศัพท์ผม...
ยูยะ
“ฉันควรจะทำยังไงดีอะแก” เธอยื่นโน้ตให้กับเจ๊แมน ที่มองแล้วก็ทำตาโต ก่อนจะจิ้มหน้าผากเพื่อนของตนแรงๆ จนญดารินทร์แทบจะหงายหลัง
“โอ๊ย...เจ็บนะอีเจ๊”
“ติดต่อกลับสิยะ แล้วก็ไปสานต่อเรื่องเมื่อคืนก่อนให้จบๆ”
“บ้าเหรอ...ไม่สานแล้ว” ญดารินทร์สั่นหน้าดิก...แอร๊...เขาทิ้งเบอร์ไว้ให้เธอ หมายความว่า...ว่าอะไรล่ะ ถ้าไม่เข้าข้างตัวเอง ก็หมายถึงเขาอยากสานสัมพันธ์ต่อกับเธอนั่นแหละ
แก้มของเธอร้อนผ่าวในทันทีเมื่อนึกมาถึงตรงนี้ ใจก็เต้นรัวเร็ว...ฝันหวานไปนิดหนึ่ง ก่อนจะสะดุดตุบ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาเจอเธอในฐานะอะไร หรือว่า...เขาอยากแค่จะสานต่อเรื่องนั้นให้จบจริงๆ ก็จ่ายเงินเธอมาแล้วอะ เธอทำงานไม่จบอะไรแบบนี้หรือเปล่า?
คิดแล้วก็ห่อเหี่ยวพิกลแหะเรา แต่...ก็ดันไปทำให้เขาเข้าใจผิดแบบนั้นเองนี่นา ญดารินทร์ถอนใจเฮือก ไม่โทษใครนอกจากตัวเองแหละ ที่ดันเห็นแก่เงิน กระโจนเข้าไปรับงานที่มานึกดูดีๆ ก็ไม่น่าทำเลย เกือบไปแล้ว ไม่น่าไปล้อเล่นกับสถานการณ์สุ่มเสี่ยงแบบนั้นเลย เธอค่อนข้างจะหัวโบราณแหละ ที่จะค่อนข้างหวงเนื้อหวงตัว ดีนะ...ที่นมปลอมร่วงทำให้เขาหัวเราะเสียก่อน ไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดเรื่องที่ไม่ควรเกิดกับเธอก็ได้
หรือมันควรจะเกิด...
ฮึ่ย...
อะไรกันยะยัยหญิง ใจแตกตอนจะสามสิบเรอะ!
“จะไปเอากระเป๋าคืนปะละ จะได้ไปเป็นเพื่อน ถ้ากันเค้าเกาะแกะ ฉันก็จะไปทำแอ๊บแมนเป็นแฟนแกให้”
“อื้อ...ต้องไปเอาคืนสิ กระเป๋าใบละเป็นแสน ไม่มีปัญญาใช้คืนยัยอิ๋มมันหรอก แต่แกไม่ต้องไปด้วยก็ได้...”
“แนะๆๆๆ” เจ๊แมนหัวเราะชอบใจ “แกก็ชอบเค้าเหมือนกันล่ะสิ ยัยหญิง สู้เค้าอิหญิง! ฉันเอาใจช่วย”
“แหม...” ญดารินทร์ย่นจมูกนิดๆ “เค้าคงไม่ได้ชอบฉันมากขนาดอยากจะขอนัดเดตต่อหรอกน่า...เฮ้อ...”
“ก็อาจจะขอให้ทำงานให้จบๆ งะ จะให้แต่งตัวให้อีกปะละ”
“แต่งหน้าพอ ไกด์เสื้อผ้ามาพอ แต่ไม่ต้องยัดนมฉันแล้วนะอีเจ๊แมน” ญดารินทร์ว่า เล่นเอาเจ๊แมนหัวเราะชอบใจ
“ทำไมจะต้องให้ฉันแต่งหน้าให้แกอีกอะ ก็ความแตกว่าแกใช้นมปลอมแล้วนี่ ยัยหญิง รอบนี้ก็ไปแบบเป็นตัวของตัวเองดิ เผื่อเค้าจะชอบแกในลุ๊คสาวแว่นบ้างานนักบัญชี ผู้น่าค้นหา...”
“ไม่ได้ ขืนเป็นแบบนั้นเค้าก็จะจำฉันได้อะดิ ว่าฉันเป็นพนักงานบริษัทเค้าอะ...ไม่อยากจะคิด...ว่าจะโดนอะไรบ้าง” ญดารินทร์รีบสั่นหน้าทันที
“เออ...จริงสิ แล้วแบบนี้แกไม่กลัวจ๊ะเอ๋เค้าที่บริษัทเหรอ ยัยหญิง”
“ระดับท่านประธานหนุ่มอะ ไม่ลงมาประชุมกับแผนกเล็กๆ อย่างฉันหรอกย่ะ ส่วนมากก็เรียกพี่อ๋อย หัวหน้างานการเงินไปเลยอะ ให้มาแจกงานอีกที แล้วแผนกของฉันก็ซุกอยู่หน้าห้องเก็บเอกสาร ร้อยวันพันปีเขาถึงจะโคจรผ่านมา เนี่ย...เค้าทำงานมาห้าเดือน เคยเจอกันตัวเป็นๆ ไม่ถึงสองหน แถมแต่ล่ะหน เค้าก็ไม่ได้สังเกตฉันหรอกอีเจ๊”
“เอ๋า...ก็ถ้ามั่นใจว่าไม่ได้เจอะเจอกันเท่าไหร่ แกจะให้ฉันแปลงร่างให้สวยทำไมอะ ยัยหญิง”
“ก็เผื่อไว้ก่อน” ญดารินทร์ว่า ขณะที่แมนมองหน้าเพื่อนแล้วอมยิ้ม
“เผื่อให้เขาจำไม่ได้ หรืออยากสวยไปเจอผู้ชายเอาดีๆ”
“อีเจ๊” ญดารินทร์ค้อนเพื่อน แล้วก็แก้มแดงไปด้วย แค่นี้เจ๊แมนก็หัวเราะชอบใจ แล้วไล่เพื่อนรักเข้าห้องนอน เพื่อจะได้ชวนกันเลือกเสื้อผ้า
ก็บอกไม่ถูกหรอกว่าทำไมอยากสวยไปเจอท่านประธานหนุ่ม
ก็น่ะ..เธอก็อยากทำให้เขาจำภาพแรกที่เจอกันนั่นแหละ เพราะเธอรู้สึกว่าเขาน่าจะชอบ แม้ว่ารอบนี้เธอจะไม่มีนมก็ตามที
ก็ถือว่าเป็นสีสัน ประสบการณ์เล็กๆ น้อยๆ ให้ใจเต้นฟูแล้วกันนะหญิง...อะไรแบบนี้ไม่ได้มีบ๊อยบ่อย ญดารินทร์บอกตัวเอง ขณะที่หยิบเสื้อผ้ามาให้เจ๊แมนช่วยเลือก...
